Merhabalar.

İçimi artık bir yerlere dökmem gerek. Beni anlayamayacak olsanız bile neler yaşadığımı, neler hissettiğimi bir kişi bile olsa okusun istedim. 

Hani bir şeyi yapmayı çok istersiniz, o şeyi yapmayı çok seversiniz fakat o işi yaparken o işi yapmayı sevdiğinizden daha çok zorluk yaşarsınız ve o iş artık size zor gelir ya, işte öyle bir durum benimkisi.

Ne kadar çok sevsem de bana yaşattığı zorluklar o kadar fazla ki, bir süre sonra katlanamıyorum. Ne kadar bağlansam da, o kadar zorlanıyorum ki artık ileri gidemiyorum. Yerimde bile sayamıyorum. Her geçen gün istememeye o kadar yaklaşıyorum, o kadar yaklaşıyorum ki sonunda O'nu sevsem de bırakmak zorunda kalıyorum. 

Bana hiç haketmediğim şeyler söyleniyor. Bu o kadar gururuma dokunuyor ki, sadece "Kendine iyi bak, iyi şeyler yanından eksik olmasın." diyebiliyorum. Çünkü hala seviyorum, sevsem de olmuyor. Yerimde sayamıyorum, her geçen gün geriye gidiyorum.

Bana asla sevilmeyi haketmediğim, bundan sonra da sevilmemem gerekiği söyleniyor. Bu beni üzüyor. Çünkü seviyorum. Sevmek istiyorum, sevilmek istiyorum. Sadece "Kendine iyi bak, hep başarılı ol, iyi şeyler yanından eksik olmasın." diyebiliyorum.

Bana hakaretler ediliyor, ne kadar kişiliksiz olduğum söyleniyor. Oysa ben kötü bir şey yapmıyorum. Kişiliksiz değilim. Sadece yerimde sayamıyorum, geriye gidiyorum. Sadece "Kendine iyi bak, iyi şeyler yanından eksik olmasın." diyebiliyorum.

Kötü hissediyorum. Düşünüyorum, kimseyi üzmemeye çabaladım. Kimseyi üzmek için kasten bir şey yapmadım. Kimseyi üzmek istemedim. Sevmek istedim, biraz da sevilmek. Hata demeyeceğim, kimseye kötü davranmayacağım. Bana ne yapılırsa yapılsın, ne söylenirse söylensin. Kimsenin arkasından konuşmayacağım. 

Ama artık ileri gidemiyorum. İleriyi göremiyorum, oraya gidemiyorum. Yerimde sayamıyorum. Sadece daha geriye, daha geriye gidiyorum.